Снег накрыў ягады, насенне — няма чым ласавацца птушкам. Яны “пацягнуліся” да чалавечага жытла.
Кожны год мая сям’я падкормлівае крылатых сяброў. Вешаем некалькі кармушак з зярнятамі, несалёнае сала, якое так любяць сініцы. Як цікава за імі назіраць праз акно! Прылятаюць з лесу “на сала” і сойкі. Толькі ім кавалак – на два разы дзеўбануць. Цікава назіраць за вельмі прыгожымі зелянушкамі. Гледзячы на птушак, адчуваеш сапраўднае эстэтычнае задавальненне. Знікаюць стомленасць, раздражненне — сапраўдная птушкатэрапія. (Такое задавальненне адчуваю яшчэ, калі назіраю, як працуюць пчолы). Мае дзеці таксама вельмі любяць карміць і назіраць за птушкамі. Кожны раз, ідучы ў школу, а малодшы – у дзіцячы садок, напамінаюць: “Мама, ты толькі не забудзь птушачкам сала павесіць”.